Η σεζόν 2025-26 της Βαλένθια θυμίζει σε αρκετά σημεία αυτή του Παναθηναϊκού το 2023-24. Το OnlyEL News θα αναλύσει τα δομικά στοιχεία και τους ρόλους παικτών, ώστε να εντοπίσουμε όλα τα στοιχεία που κάνουν τις δύο αυτές πορείες να μοιάζουν τόσο πολύ.
Ο Παναθηναϊκός μπήκε στη σεζόν 2023-24 έχοντας τερματίσει 17ος στη κανονική περίοδο 2022-23 και χωρίς να έχει μπει στα playoffs. Η Βαλένθια, αντίστοιχα, δεν έπαιζε στην Ευρωλίγκα πέρυσι, αλλά στο Γιούροκαπ. Δύο ομάδες που ήρθαν από τα χαμηλότερα πατώματα και κατάφεραν, μέσα σε μία χρονιά, να φτάσουν στο Final Four. Αμφότερες κατέκτησαν πλεονέκτημα έδρας μέσω μιας εξαιρετικής σεζόν, κάτι που για τις «νυχτερίδες» ήταν πρωτόγνωρο, καθώς εξασφάλισαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους αυτό το προνόμιο.
Ο Ζαν Μοντέρο είναι ο πολυτιμότερος παίκτης της Βαλένθια, ακριβώς όπως ο Κέντρικ Ναν ήταν για τον Παναθηναϊκό. 13.7 πόντοι, 4.6 ασίστ, 16.4 PIR κατά τη διάρκεια της σεζόν, βραβείο Rising Star και ένταξη στην All-EuroLeague First Team, ο πρώτος παίκτης στην ιστορία της Βαλένθια που το επιτυγχάνει. Στα playoffs απέναντι στον Παναθηναϊκό κατέγραψε 18.6 πόντους και 5.8 ασίστ κατά μέσο όρο, με κορυφαία επίδοση τους 29 πόντους, 7 ριμπάουντ και 7 ασίστ στο Game 4 στο ΟΑΚΑ. Ο Ναν, στη χρονιά του τίτλου, ήταν επίσης το ταλέντο που έκανε τη διαφορά σε κρίσιμα ματς ένας σκόρερ που μπορούσε μόνος του να αλλάξει την εικόνα ενός αγώνα.
Ο Μπράνκου Μπαντιό έχει χαρακτηριστεί από συμπαίκτη του ως «ο καλύτερος αμυντικός της λίγκας». Αυτή ακριβώς ήταν η δουλειά του Τζέριαν Γκραντ στον Παναθηναϊκό του 2023-24 με την ικανότητα του να ανταπεξέρχεται επιτυχώς σε αμυντικές αποστολές έναντι ταλαντούχων παικτών και ταυτόχρονα να μπορεί να προσφέρει επιθετικά στην ομάδα του με το αξιόπιστο σουτ μέσης απόστασης. Παίκτες που δεν φαίνονται πάντα στα στατιστικα αλλά που κάθε προπονητής θέλει να έχει στο ρόστερ του.
Ο Σέρτζιο Ντε Λα Ρέα, ο 20χρονος Ισπανός τερμάτισε τρίτος στην ψηφοφορία για το Rising Star Trophy, δίνοντας ενέργεια από τον πάγκο και αλλάζοντας ρυθμούς. Ο Μάριους Γκριγκόνις είχε παρόμοιο ρόλο στον Παναθηναϊκό ώντας ο παίκτης που άνοιγε τις αντίπαλες άμυνες με τα σουτ τριών πόντων του να έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο κατα την διάρκεια της σεζόν.
Ο Ντάριους Τόμσον μπορεί να παραλληλιστεί με τον Κώστα Σλούκα. Ο έμπειρος γκαρντ ήταν ο μόνος παίκτης της Βαλένθια που είχε ξαναπαίξει σε Game 5 σειράς playoffs. Ο Πέδρο Μαρτίνεθ έχει στηριχτεί πάνω του λόγω της ηρεμίας και της οργάνωσης που προσφέρει στο παιχνίδι της ομάδας του. Ο Κώστας Σλούκας δεν ήταν μόνο MVP στο Final Four το 2024, ήταν ο εγκέφαλος και η ψυχή εκείνης της ομάδας. Δύο παίκτες που σε δύσκολες στιγμές παίρνουν την μπάλα, ηρεμούν τους συμπαίκτες τους και αποφασίζουν την έκβαση της επόμενης επίθεσης.
Οι δύο ομάδες μπήκαν στα playoffs με πλεονέκτημα έδρας και έδειξαν χαρακτήρα όταν τα πράγματα στράβωσαν. Η Βαλένθια έχασε τα δύο πρώτα ματς στη Roig Arena η οποία ήταν sold out και με τους ίδιους τους παίκτες να αναγνωρίζουν την «απίστευτη ατμόσφαιρα». Ταξίδεψε στο κατάμεστο και «καυτό» ΟΑΚΑ έχοντας μόνο το Game 5 ως εφεδρεία και πήρε δύο σερί νίκες στην Αθήνα. Έγινε έτσι μόλις η δεύτερη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης που κατάφερε να ανατρέψει σειρά από 0-2. Αμφότερες οι δύο ομάδες, καθώς η σεζόν έμπαινε στην κρισιμότερη καμπή της, βελτίωναν συνεχώς την εικόνα τους παίζοντας επιθετικό μπάσκετ, με ρυθμό και με αυτοπεποίθηση.
Είναι προφανές ότι οι δύο ομάδες χτίστηκαν με διαφορετικές πρώτες ύλες και παίκτες με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, η μπασκετική μοίρα τους έφερε μπροστά σε έναν κοινό καθρέφτη, έστω και με… ανάποδα είδωλα. Ο Παναθηναϊκός το 2024 χρειάστηκε να ξεπεράσει πρώτα το εμπόδιο της Φενέρμπαχτσε και μετά αυτό της Ρεάλ Μαδρίτης για να γράψει ιστορία στο Βερολίνο. Η Βαλένθια καλείται τώρα να διανύσει το ίδιο μονοπάτι αλλά από την αντίστροφη κατεύθυνση: πρέπει πρώτα να αποκλείσει την Ρεάλ Μαδρίτης και μετά, αν η Φενέρμπαχτσε αφήσει εκτός τον Ολυμπιακό, να βρει μπροστά της την ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Αν οι “νυχτερίδες” καταφέρουν να ολοκληρώσουν αυτό το ιδιόμορφο déjà vu, τότε ίσως τελικά όλες αυτές οι συμπτώσεις να μην είναι απλώς ένα παιχνίδι της τύχης, αλλά η απόδειξη ότι οι μεγάλες υπερβάσεις στην EuroLeague απαιτούν πάντα τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα.