Κάπου εδώ τα όρια τελειώνουν. Και όταν τελειώνουν τα όρια, αρχίζουν οι αποφάσεις. Στον Παναθηναϊκός AKTOR πλέον οφείλουν να δουν την πραγματικότητα κατάματα και να αναρωτηθούν αν υπάρχει πραγματικά λόγος να συνεχίσουν να στηρίζουν μια διοργάνωση που δείχνει διαρκώς πως δεν σέβεται ούτε το μέγεθος ούτε την ιστορία του συλλόγου.
Η EuroLeague τα τελευταία χρόνια λειτουργεί όλο και περισσότερο σαν ένας οργανισμός που επιλέγει στρατόπεδα, χτίζει αφηγήματα και αντιμετωπίζει διαφορετικά συγκεκριμένες ομάδες. Και όσα συνέβησαν στα φετινά playoffs απλώς ήρθαν να επιβεβαιώσουν αυτό που μεγάλο μέρος του κόσμου του Παναθηναϊκού πιστεύει εδώ και καιρό.
Κανείς δεν ζήτησε ποτέ εύνοια. Ούτε «σπρωξίματα», ούτε χαριστικές αποφάσεις. Αυτό που ζητά ο Παναθηναϊκός είναι ισονομία. Να κρίνονται οι αγώνες στο παρκέ, από τους παίκτες και τους προπονητές. Όχι από διαφορετικά κριτήρια, διαφορετικά όρια επαφών και διαφορετικές “ερμηνείες” ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι.
Οι διαιτητικές αποφάσεις στα Game 3 και Game 4 αποτέλεσαν μία πραγματική ντροπή για τη διοργάνωση και εξέθεσαν την EuroLeague σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σφυρίγματα δύο μέτρων και δύο σταθμών, διαφορετικά κριτήρια στις επαφές και αποφάσεις που προκάλεσαν οργή όχι μόνο στον κόσμο του Παναθηναϊκού αλλά και σε ουδέτερους φιλάθλους, δημιούργησαν μία εικόνα που δεν αρμόζει στο κορυφαίο επίπεδο ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αντί η διοργάνωση να προστατεύσει την αξιοπιστία της, κατάφερε να μετατρέψει δύο από τα σημαντικότερα παιχνίδια της χρονιάς σε αντικείμενο συζήτησης για τη διαιτησία και όχι για το ίδιο το μπάσκετ.
Η τιμωρία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου για το περίφημο «call a foul» αποτέλεσε για πολλούς τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μια ποινή που χαρακτηρίστηκε υπερβολική και προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις.
Και κάπου εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα:
Για ποιο λόγο ο Παναθηναϊκός να συνεχίσει να παραχωρεί το ΟΑΚΑ και να στηρίζει εμπορικά και οργανωτικά τη διοργάνωση, αν η ίδια η διοργάνωση δεν δείχνει τον παραμικρό σεβασμό απέναντί του;
Αν τελικά ο «επτάστερος» μείνει εκτός Final Four μέσα από αποφάσεις και καταστάσεις που έχουν δημιουργήσει τόσο μεγάλη οργή στον κόσμο του, τότε ίσως θα πρέπει σοβαρά να εξεταστεί το ενδεχόμενο να μη δοθεί το ΟΑΚΑ για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης. Όχι ως πράξη εκδίκησης, αλλά ως μήνυμα αξιοπρέπειας και αντίδρασης.
Γιατί δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να επενδύει εκατομμύρια, να γεμίζει γήπεδα, να ανεβάζει την εμπορική αξία της EuroLeague και την ίδια στιγμή να αισθάνεται πως αντιμετωπίζεται σαν ανεπιθύμητος.
Ο κόσμος πληρώνει ακριβά για να δει μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Όχι για να παρακολουθεί αποφάσεις που δημιουργούν την αίσθηση πως κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει ποιος θα φτάσει μέχρι το τέλος.
Και το πιο επικίνδυνο για τη διοργάνωση είναι πως πλέον αυτή η αίσθηση δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα. Η συζήτηση έχει ανοίξει σε ολόκληρη την Ευρώπη και η εικόνα της EuroLeague δέχεται σοβαρό πλήγμα.
Ο Παναθηναϊκός μπορεί και πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του για αγωνιστικά λάθη όπου υπάρχουν. Όμως όταν τα ίδια τα κριτήρια δεν είναι κοινά για όλους, τότε η κουβέντα παύει να είναι αποκλειστικά μπασκετική.
Και τότε το πρόβλημα δεν είναι ο Παναθηναϊκός. Το πρόβλημα είναι η ίδια η EuroLeague.