Ο Σάσα Βεζένκοφ θα παίξει σε έναν ακόμη τελικό με σκοπό να κατακτήσει την πρώτη Ευρωλίγκα της καριέρας του. Το Only EL News έρχεται να αναλύσει την απόδοση του Βούλγαρου φόργουορντ στα προηγούμενα κρίσιμα ματς, καθώς και το χρέος του να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα.
Άμπου Ντάμπι, 23 Μαΐου 2025. Ημιτελικός, Ολυμπιακός εναντίον Μονακό. Ο Βεζένκοφ τελειώνει τον αγώνα με 7 πόντους, 2/9 εκτελέσεις και 0/6 τρίποντα. Ήταν η πρώτη φορά εκείνη τη σεζόν που έμεινε κάτω από τους διψήφιους πόντους — η χειρότερη επίδοσή του σε αγώνα υψηλού διακυβεύματος, ακριβώς εκεί που δεν έπρεπε. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο τα νούμερα. Ήταν ο τρόπος που συνέβη. Ο Τζάρον Μπλόσομγκεϊμ της Μονακό τον ακολουθούσε βήμα βήμα σε όλο τον αγώνα, δεν τον άφησε να βρει ρυθμό. Ο Βεζένκοφ δεν βρήκε εναλλακτική, δεν άλλαξε προσέγγιση, δεν αξιοποίησε άλλα μέρη του παιχνιδιού του. Απλώς σταμάτησε να λειτουργεί — και μαζί του σταμάτησε να λειτουργεί και ο Ολυμπιακός. Το ερώτημα που τέθηκε τότε, και που δεν έχει απαντηθεί πλήρως ακόμα: είναι ο Βεζένκοφ παίκτης που αποδίδει ανάλογα με τον αντίπαλο και τα εξωτερικά ερεθίσματα, ή παίκτης που βρίσκει πάντα τον δρόμο του, ανεξαρτήτως πλάνου;
Η απάντηση που δίνει ο ίδιος μέσα από τα στατιστικά της φετινής σεζόν είναι εντυπωσιακή. Πρώτος σκόρερ, καλύτερος PIR, 26 συνεχόμενα παιχνίδια με τουλάχιστον 10 πόντους μέχρι και τον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε. Αλλά η κανονική περίοδος είναι ένα πράγμα. Τα Final Four είναι άλλο. Στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε σκόραρε 16 πόντους, 14 από αυτούς στο τρίτο δεκάλεπτο, με τους Τάιλερ Ντόρσεϊ και Άλεκ Πίτερς να αναλαμβάνουν το βάρος της ομάδας σε κρίσιμα διαστήματα.
Υπάρχουν δύο εκδοχές του Βεζένκοφ σε μεγάλα παιχνίδια. Η καλή: στον ημιτελικό του 2023 με τη Μονακό στο Κάουνας, ο Ολυμπιακός χάνει κατά 12 πόντους στο ημίχρονο. Στο τρίτο δεκάλεπτο, ο Βεζένκοφ σκοράρει 19 πόντους και η ομάδα επιστρέφει για να κερδίσει με άνεση — εκείνη η επίδοση είναι ό,τι καλύτερο έχει δείξει σε αγώνα κορυφαίου διακυβεύματος. Η κακή: ο ημιτελικός του 2025 στο Άμπου Ντάμπι. Αδρανής, παγωμένος, αδύναμος να βγει από το αμυντικό πλάνο του αντιπάλου. Ο Φουρνιέ σκόραρε 31 πόντους και προσπάθησε να σηκώσει μόνος την ομάδα — χωρίς αποτέλεσμα. Αυτή η αντίθεση είναι που κάνει τον αυριανό τελικό τόσο ενδιαφέρον για τον ίδιο.
Στα 302 παιχνίδια EuroLeague που έχει παίξει, ο Βεζένκοφ δεν έχει κατακτήσει ποτέ τον τίτλο. Έχει κερδίσει κάθε ατομικό βραβείο που μπορεί να υπάρξει σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το μόνο που λείπει είναι το τρόπαιο. Την Κυριακή το βράδυ η Ρεάλ Μαδρίτης θα έχει σχέδιο για την αντιμετώπισή του. Το ερώτημα είναι αν ο Βεζένκοφ έχει μάθει κάτι από εκείνο το βράδυ στο Άμπου Ντάμπι — αν η απάντηση στην αδυναμία να παίξει το δικό του παιχνίδι είναι πλέον η ευελιξία να παίξει κάτι άλλο, να διευκολύνει τους συμπαίκτες, να επηρεάσει τον αγώνα χωρίς να έχει αναγκαστικά τους περισσότερους πόντους. Ένας παίκτης που μαθαίνει από τις αποτυχίες του γίνεται καλύτερος. Ένας που τις επαναλαμβάνει παραμένει στατιστικά εντυπωσιακός αλλά ουσιαστικά ανολοκλήρωτος.